117 jaar oud, ruim een eeuw vol herinneringen

Het grootste deel van zijn leven heeft Máximo Gómez Hernández gewerkt in de landbouw. Hij staaat om 9 uur op en rond de middag rust en slaapt hij een tijdje. Om 7 uur ’s avonds gaat hij in een hangmat ligggen. Hij woont in Samulalí, een plattelandsdorp van de gemeente Matagalpa en heeft nog steeds zijn geboortebewijs uit het jaar 1900 toen José Santos Zelaya president was van Nicaragua. Máximo is een beetje doof aan het worden, loopt met een stok, maar praat nog goed en kan herinneringen ophalen van meer dan een eeuw geleden. Heeft het over de oorlogen die hij heeft meegemaakt, over de dood van zeven van zijn twaalf kinderen en hoe hij zijn vrouw heeft leren kennen. Zij is bijna dertig jaar jonger en is sinds acht maanden ziek waardoor ze in het huis van haar dochter verblijft. Van kleins af volgde hij zijn vader in het landbouwwerk. Een school was er niet, dus gestudeerd heeft Máximo nooit.
Zijn dochter Martina zegt dat haar vader denkt nog dertig jaar langer te leven, maaar Máximo lacht er een beetje om: “Soms zeg ik het als grap zodat de mensen schrikken”.

In hoofdstad Managua en andere plaatsen zijn bejaaarden de straat op gegaan om te vieren dat vier jaar geleden het zogenaamde ‘gereduceerd pensioen’ werd ingevoerd. Tegelijk worden al die bejaarden die daar nog steeds niet van profiteren, opgeroepen om zich te melden voor datgene waar ze recht op hebben.

La historia del nicaragüense que tiene 117 años


Bijdrage